جاده اعلا سمنان؛ قربانگاهِ خاموش در سایه‌ بی‌تدبیری

به گزارش خبرنگار گروه اقتصادی پایگاه خبری تحلیلی «مرآت»، جاده‌ها نقش اساسی در شریان‌های ارتباطی و توسعه هر منطقه ایفا می‌کنند و ایمنی آن‌ها، ضامن سلامت شهروندان و تسهیل مراودات روزانه است؛ که متأسفانه جاده اعلا (معروف به جاده نظامی) در سمنان، وضعیتی متفاوت دارد.

این مسیر سال‌هاست که به دلیل فقدان زیرساخت‌های ایمنی استاندارد و وقوع حوادث مکرر و تلخ، به کانون نگرانی جدی برای اهالی روستاها، کشاورزان زحمت‌کش، کارکنان شهرک‌های صنعتی و مراجعان و سربازان مراکز آموزشی نظامی تبدیل شده است.

وضعیت کنونی جاده اعلا، حکایت از شکافی عمیق میان نیازهای واقعی مردم و وضعیت زیرساخت‌های موجود دارد. طراحی هندسی قدیمی این مسیر که مربوط به دورانی متفاوت با شرایط ترافیکی کنونی است، دیگر کوچک‌ترین سنخیتی با حجم تردد فعلی ندارد.

امروزه شاهد عبور و مرور همزمان طیف گسترده‌ای از وسایل نقلیه هستیم؛ از ماشین‌آلات سنگین کشاورزی که با سرعت پایین در حرکت‌اند تا خودروهای سبک و نیمه‌سنگین که به واسطه عجله برای رسیدن به مراکز کاری یا آموزشی، با سرعت‌های متفاوت تردد می‌کنند. این ترکیب خطرناک در یک جاده دوطرفه که از کمترین استانداردهای ایمنی برخوردار است، به معنای واقعی کلمه، ریسک تصادف را به بالاترین سطح ممکن رسانده است.

جاده اعلا؛ قربانگاهِ خاموش در قلب سمنان

مسئله دیگری که به این بحران دامن می‌زند، وضعیت فیزیکی خود مسیر است. فرسودگی روکش آسفالت در بسیاری از نقاط این جاده باعث ایجاد چاله‌ها و ناهمواری‌هایی شده که نه تنها استهلاک خودروها را به شدت افزایش داده، بلکه در هنگام مواجهه راننده با یک مانع ناگهانی، قدرت مانور او را سلب می‌کند.

از سوی دیگر، تاریکی مطلق در ساعات پایانی شب، دید رانندگان را محدود کرده و فقدان علائم هشداردهنده استاندارد، بسیاری از کاربران جاده را در موقعیت‌های خطرناکی قرار می‌دهد که تنها با هوشیاری لحظه‌ای راننده، از فاجعه جلوگیری می‌شود.

وضعیت شانه خاکی جاده نیز در بسیاری از مقاطع تعریف‌نشده است؛ موضوعی که در صورت بروز نقص فنی برای یک خودرو، می‌تواند منجر به توقف در مسیر تردد و بروز تصادفات زنجیره‌ای شود.

پایانِ مسکن‌های مقطعی؛ چرا ترمیم‌های سطحی جان مردم را بازیچه کرده است؟

با وجود اهمیت استراتژیک این مسیر در دسترسی به بخش‌های صنعتی و آموزشی، تاکنون اقدام اساسی برای اصلاح ساختار هندسی و فنی آن انجام نشده و بیشتر اقدامات صورت‌گرفته طی سالیان گذشته، تنها به وصله‌ها و ترمیم‌های موقت و مقطعی محدود بوده است. این اقدامات، اگرچه در ظاهر بخشی از چاله را پر می‌کنند، اما در برابر فشارهای ترافیکی، عمر بسیار کوتاهی دارند و پس از مدت کوتاهی، وضعیت به نقطه اول بازمی‌گردد؛ گویی نوشدارویی پس از مرگ سهراب، که تنها هزینه را هدر می‌دهد بدون اینکه گره اصلی را باز کند. این رویکرد انفعالی، تنها باعث هدررفت منابع عمومی می‌شود و راه به جایی نمی‌برد.

هزینه‌های گزافِ یک جاده ناایمن؛ تاوان سوءمدیریت را مردم می‌دهند

در میان افرادی که روزانه از این مسیر تردد می‌کنند، نام‌های بسیاری دیده می‌شود که دغدغه‌شان چیزی جز امنیت نیست. محمد خیرالهی، یکی از شهروندانی که به واسطه فعالیت در یکی از واحدهای صنعتی مسیر، ناچار است هر روز از این جاده عبور کند، از هزینه‌های جانبی و خسارات مادی و معنوی می‌گوید.

او معتقد است چاله‌های عمیق مسیر، خودروها را به استهلاک زودرس کشانده و هر بار عبور از این جاده، نوعی استرس پنهان به راننده تحمیل می‌کند.

به گفته خیراللهی، وقتی صحبت از روشنایی می‌شود، تنها پای راحتی در میان نیست، بلکه موضوع اصلی دیدِ کافی و توانایی تشخیص خطر است که در شب‌های تاریک این جاده به حداقل می‌رسد و رانندگان ناچارند با چراغ‌های خاموش یا کم‌نور و اضطراب مضاعف رانندگی کنند.

این شهروند سمنانی خواستار رسیدگی مسئولان نسبت به این جاده شد و در ادامه افزود: این جاده به بلوار تبدیل شود تا کمتر جان جوانان از دست برود.

بازی با جان جوانان در مسیر ناامن؛ مسئولان تا کِی نظاره‌گرند؟

محسن مؤمنی، دیگر شهروند سمنانی که نسبت به تردد جوانان در این مسیر نگران است، ابعاد انسانی این ماجرا را گوشزد می‌کند.

او می‌گوید عرض کم جاده، سرعت بالای برخی رانندگان بدون نظارت‌های لازم و نبود شانه خاکی مناسب برای مواقع اضطراری، ترکیبی است که هر لحظه ممکن است حادثه‌ای را رقم بزند که تا ابد ذهن خانواده‌ها را درگیر کند.

مومنی ادامه داد: خانواده‌ها حق دارند نگران باشند و مطالبه‌گری آن‌ها برای اصلاح وضعیت، کاملاً برحق و منطقی است، چرا که جان فرزندانشان در این مسیر نادیده گرفته می‌شود.

شمارش معکوس برای اصلاح

امنیت تردد شهروندان، اولویتی است که نباید در پیچ‌وخم‌های اداری و تداخلات دستگاهی گم شود. مسئولان امر باید این نکته را در نظر داشته باشند که صرفِ طرح مسئله در برنامه‌های مطالعاتی، بدون اقدام عملی، گره‌ای از مشکلات مردم باز نمی‌کند. در حالی که سال‌ها از وعده‌های ساماندهی این مسیر می‌گذرد، تداوم این وضعیت نشان می‌دهد که اراده اجرایی برای عبور از بن‌بست‌های اداری وجود ندارد.

آنچه امروز مردم سمنان به عنوان مطالبه‌ای عمومی مطرح می‌کنند، فراتر از یک درخواست ساده است؛ آن‌ها خواهان اجرای یک طرح جامع و اصولی برای تبدیل این مسیر به یک بلوار شهری ایمن، استاندارد و مجهز به روشنایی کامل هستند. مسیری که در آن نه تنها عرض جاده متناسب با حجم ترددها افزایش یابد، بلکه با نصب علائم ایمنی کافی و اصلاح هندسی نقاط حادثه‌خیز، امنیت آن تضمین شود.

زمان آن فرا رسیده است که دستگاه‌های اجرایی استان، با اتخاذ تصمیمات شجاعانه و کنار گذاشتن برخوردهای مسکن‌وار و کوتاه‌مدت، به سمت یک راهکار پایدار حرکت کنند.

تبدیل «جاده اعلا» از مسیری که بسیاری آن را خطرناک می‌دانند به راهی امن برای زندگی و تردد، نه یک درخواست شخصی، بلکه یک ضرورت اجتماعی برای کل منطقه است. امیدواریم با تخصیص اعتبارات لازم و نظارت دقیق بر روند اجرا، شاهد روزی باشیم که تردد در این مسیر، دیگر برای شهروندان سمنانی همراه با دلهره و نگرانی نباشد و این شریان حیاتی به جای «جاده مرگ»، به «راه زندگی» تبدیل شود.

انتهای خبر/