ماندگاری نیروی کار؛ حلقه مفقوده اشتغال در سمنان

به گزارش خبرنگار گروه اقتصادی پایگاه خبری تحلیلی مرآت، تأمین نیروی انسانی یکی از نیازهای اساسی واحدهای صنعتی برای حفظ ظرفیت تولید و تداوم فعالیت اقتصادی است؛ با این حال، جذب نیروی کار به‌تنهایی نمی‌تواند پاسخ‌گوی نیاز صنایع باشد و ماندگاری نیروهای متخصص نیز اهمیت دارد.

در استان سمنان، موضوع دسترسی صنایع به نیروی کار ماهر را باید در کنار عواملی مانند سطح دستمزد، هزینه‌های زندگی، ثبات شغلی و تناسب آموزش‌ها با نیاز بازار کار بررسی کرد؛ عواملی که می‌توانند بر انتخاب شغل و ادامه همکاری نیروی انسانی با واحدهای صنعتی تأثیر بگذارند.

دستمزد و شرایط اشتغال در ماندگاری نیروی کار مؤثر است

رضا مسعودی، فعال و پژوهشگر حوزه اشتغال و صنعت در استان سمنان، با اشاره به دشواری تأمین نیروی انسانی در برخی واحدهای صنعتی استان، دستمزد را یکی از عوامل مؤثر بر تمایل جوانان به اشتغال صنعتی دانست.

وی با اشاره به هزینه‌های زندگی در استان گفت: جوانان برای انتخاب شغل، میزان درآمد و تناسب آن با هزینه‌های زندگی را در نظر می‌گیرند و اگر دستمزد دریافتی پاسخ‌گوی نیازهای روزمره نباشد، تمایل به اشتغال در برخی مشاغل صنعتی کاهش پیدا می‌کند.

مسعودی افزود: بخشی از نیروهای ماهر بومی ممکن است به دلیل شرایط اقتصادی و درآمدی، به دنبال فرصت‌های شغلی دیگری باشند. از سوی دیگر، تأمین نیروی کار از استان‌های دیگر نیز همواره امکان‌پذیر نیست و تغییر شرایط اقتصادی و معیشتی می‌تواند بر حضور این نیروها در صنایع استان اثر بگذارد.

وی با تأکید بر اهمیت آموزش‌های مهارتی بیان کرد: تربیت نیروی متخصص زمانی می‌تواند به تأمین نیاز صنایع کمک کند که آموزش‌ها با نیاز واقعی واحدهای تولیدی هماهنگ باشد. ارتباط میان مراکز آموزشی و صنایع و توجه به مهارت‌های موردنیاز بازار کار، از جمله موضوعاتی است که باید جدی گرفته شود.

این فعال و پژوهشگر حوزه اشتغال و صنعت استان سمنان همچنین بر ضرورت توجه به کیفیت اشتغال تأکید کرد و گفت: صرف ایجاد شغل نمی‌تواند معیار کاملی برای ارزیابی وضعیت اشتغال باشد؛ بلکه ماندگاری نیروی کار، میزان درآمد، برخورداری از بیمه و ثبات شرایط کاری نیز باید مورد توجه قرار

 اشتغال پایدار فراتر از ایجاد شغل است

تأمین نیروی انسانی برای صنایع، تنها به جذب کارگر یا تربیت نیروی متخصص محدود نمی‌شود؛ بلکه مجموعه‌ای از عوامل اقتصادی، آموزشی و شغلی در این زمینه نقش دارند. حتی اگر نیروی ماهر متناسب با نیاز صنایع آموزش ببیند، نبود شرایط مناسب برای اشتغال و ماندگاری می‌تواند بهره‌گیری از این ظرفیت را دشوار کند.

از سوی دیگر، هماهنگی میان آموزش‌های فنی‌وحرفه‌ای، هنرستان‌ها و مراکز آموزش عالی با نیاز واحدهای صنعتی می‌تواند به کاهش فاصله میان مهارت‌های آموخته‌شده و نیاز بازار کار کمک کند. با این حال، آموزش به‌تنهایی کافی نیست و باید در کنار آن، شرایط فعالیت بنگاه‌ها و امکان پرداخت منظم و متناسب دستمزد نیز مورد توجه قرار گیرد.

در این میان، حمایت از پایداری تولید، تأمین نیازهای واحدهای صنعتی و توجه به پرداخت به‌موقع حقوق و بیمه کارگران می‌تواند در افزایش انگیزه نیروی کار برای ادامه همکاری مؤثر باشد. به این ترتیب، ارزیابی وضعیت اشتغال در استان سمنان زمانی تصویر دقیق‌تری ارائه می‌دهد که علاوه بر تعداد فرصت‌های شغلی ایجادشده، کیفیت این فرصت‌ها و میزان ماندگاری نیروها نیز بررسی شود.

در نهایت، چالش صنایع سمنان فقط تأمین نیروی کار نیست؛ بلکه ایجاد شرایطی است که نیروی ماهر بتواند در کنار فرصت‌های شغلی مناسب، آینده شغلی باثباتی برای خود متصور باشد.

انتهای خبر/