وقتی روز دختر، رنگ دلتنگی به خود گرفت

به گزارش خبرنگار گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «مرآت»، یک فعال رسانه‌ایی در یادداشتی اختصاصی نوشت: روز دختر در تقویم، روزی برای لبخند است؛ روزی برای دیدن، شنیدن و قدر دانستن دخترانی که با حضورشان به زندگی معنا می‌دهند. اما امسال، این روز پیش از آن‌که برسد، رنگ دیگری گرفته است و میناب نامی است که در آستانه این مناسبت، با احساسی از اندوه و دلتنگی در ذهن‌ها گره خورده؛ اندوهی که به‌سادگی از کنار آن نمی‌توان گذشت.

قرار بود روز دختر، روایت شادی باشد؛ روایت خنده‌های بی‌دغدغه، هدیه‌های کوچک و لحظه‌هایی که در حافظه‌ها ماندگار می‌شوند. اما امسال، در کنار این تصویر آشنا، تصویر دیگری نیز شکل گرفته است؛ تصویر جای خالی دخترانی که باید می‌بودند و نیستند. دخترانی که نبودن‌شان، حتی در میان تبریک‌ها و لبخندها، حضوری پررنگ دارد.

دختران دانش‌آموز میناب، امسال در روزی که به نام آن‌هاست، در کنار خانواده‌هایشان نیستند. نه در قاب عکس‌های یادگاری، نه در جشن‌های کوچک، نه در لحظه‌هایی که معمولاً با شور و هیجان همراه است. آن‌ها حالا به خاطره‌ای جمعی تبدیل شده‌اند؛ خاطره‌ای که با اندوه آمیخته و در ذهن‌ها ماندگار شده است. و همین نبودن، معنای روز دختر را برای بسیاری تغییر داده است.

در چنین روزی، خیلی از خانواده‌ها، میان تبریک‌ها و لبخندها، لحظه‌ای مکث می‌کنند؛ مکثی کوتاه اما سنگین، برای فکر کردن به آن‌هایی که سهمی از این روز ندارند. در همین لحظه‌ها، دل‌ها بیشتر از همیشه با مادران و پدران مینابی همراه می‌شود؛ با چشم‌هایی که به جای شادی، پر از دلتنگی است و با خانه‌هایی که جای خالی دخترانشان در آن‌ها حس می‌شود. این مکث، فقط یک توقف ساده نیست؛ جایی است که شادی با اندوه گره می‌خورد و روز دختر، معنایی عمیق‌تر و تلخ‌تر پیدا می‌کند.

آنچه این دلتنگی را عمیق‌تر می‌کند، نحوه از دست رفتن این دختران است؛ شهادت آن‌ها به دست شقی‌ترین انسان‌هاست، آنهایی که پیروان شیطان و از ساکنان جزیره اپستین هستند و کارشان کودک کشی است. رفتن این دختران مظلوم زخمی بر دل جامعه گذاشته که به این زودی‌ها التیام نخواهد یافت. این فقدان، تنها یک غم ساده نیست؛ حسی است از ناتمام ماندن زندگی‌هایی که می‌توانستند ادامه داشته باشند، لبخندهایی که می‌توانستند تکرار شوند و رویاهایی که می‌توانستند به واقعیت تبدیل شوند.

شاید آنچه روز دختر امسال را متفاوت کرده، هم‌نشینی شادی و اندوه است. از یک سو، میل به جشن گرفتن و پاسداشت روز دختر، و از سوی دیگر، ناتوانی در نادیده گرفتن جای خالی کسانی که باید در این جشن حضور می‌داشتند. این دوگانگی، احساسی انسانی‌تر به این روز داده است؛ احساسی که در آن، واقعیت زندگی با تمام تلخی‌ها و شیرینی‌هایش، خود را نشان می‌دهد.

دختران دانش‌آموز میناب امروز، نه در جمع‌ها، بلکه در ذهن‌ها حضور دارند. در نام‌هایی که تکرار می‌شوند، در خاطره‌هایی که مرور می‌شوند و در احساسی مشترک که میان بسیاری شکل گرفته است. این حضور، اگرچه با اندوه همراه است، اما نشان می‌دهد که فراموشی، جایی در میان این خاطره جمعی ندارد.

روز دختر امسال، بیش از آن‌که فقط روز تبریک باشد، روز به یاد آوردن است. روزی که در آن، نام برخی دختران، با سکوت و احترام در دل‌ها مرور می‌شود. و شاید همین یاد، همین زنده نگه داشتن خاطره‌ها، معنایی تازه به این روز داده باشد؛ معنایی که در آن، نبودن برخی، به حضوری عمیق‌تر در ذهن و دل دیگران تبدیل شده است.

نویسنده: مقداد احمدی / فعال رسانه‌ایی